Hoe reageren vissen op prikkels van geluid en licht?

Vissen hebben gespecialiseerde sensorische organen, het zijlijnsysteem genaamd, waarmee ze geluid en waterbeweging kunnen detecteren. Het zijlijnsysteem bestaat uit met vloeistof gevulde kanalen en neuromasten die langs het lichaam van de vis zijn verdeeld. Geluidsgolven veroorzaken trillingen in het water, die door de neuromasten worden gedetecteerd en omgezet in elektrische signalen die naar de hersenen worden gestuurd.

Vissen gebruiken hun zijlijnsysteem om een ​​breed scala aan geluiden te detecteren, waaronder geluiden geproduceerd door roofdieren, prooien en andere vissen. Ze kunnen het zijlijnsysteem ook gebruiken om veranderingen in de waterdruk en -stroming waar te nemen, wat hen kan helpen bij het navigeren door hun omgeving.

De gevoeligheid van het zijlijnsysteem varieert per vissoort. Sommige vissen, zoals meervallen, hebben een zeer gevoelig zijlijnsysteem en kunnen geluiden op zeer lage frequenties detecteren. Andere vissen, zoals goudvissen, hebben een minder gevoelig zijlijnsysteem en kunnen alleen geluiden op hogere frequenties waarnemen.

Licht:

Vissen gebruiken hun ogen ook om te reageren op lichtprikkels. Vissen hebben verschillende visuele aanpassingen waardoor ze onder verschillende lichtomstandigheden kunnen zien. Sommige vissen, zoals diepzeevissen, hebben grote ogen die zijn aangepast aan weinig licht. Andere vissen, zoals vissen die aan het oppervlak leven, hebben kleinere ogen die zijn aangepast aan fel licht.

Vissen gebruiken hun visie om voedsel te vinden, roofdieren te vermijden en door hun omgeving te navigeren. Ze kunnen hun visie ook gebruiken om met andere vissen te communiceren. Sommige vissoorten gebruiken bijvoorbeeld kleurpatronen en lichaamsbewegingen om met elkaar te communiceren.

De gevoeligheid van het viszicht varieert per soort. Sommige vissen, zoals tonijn, hebben uitstekend zicht en kunnen objecten zeer gedetailleerd zien. Andere vissen, zoals goudvissen, hebben een slecht gezichtsvermogen en kunnen alleen objecten in algemene vormen zien.