Het vet gevonden in slagroom is gebonden in de vorm van bolletjes, ballen vet binnen een delicate membraan. Wanneer de crème wordt geroerd of slagroom, de werking van de mixer openbreekt de bolletjes en bevrijdt de vetten, die vervolgens aan elkaar worden opgesteld. Als de crème lang onrustig genoeg vetten zal vormen tot een vaste massa, drijvend in een plas van dunne, pittige melk. De resterende sporen van melk worden gespoeld uit het botervet in koud water en de massa is samengeperst in een stevige brok of baksteen boter.
Zoete room Boter

vertrouwde vorm van boter voor de meeste Amerikanen en andere nationaliteiten van Britse oorsprong wordt aangeduid als zoete room boter. Dit komt omdat de boter is vervaardigd van room die zoet en fris, plaats oud. Het eindresultaat is boter met een lichte, ongecompliceerde smaak die rijk is, maar zacht, zeer geschikt voor tafel gebruik of bakken.
Gekweekte Butter

Frankrijk en enkele andere Europese landen nemen een andere aanpak om boter te maken. In deze landen, is de crème lichtjes verzuurde een bacteriekweek vergelijkbaar met degene die in Amerika karnemelk maken. Wanneer de crème vervolgens gekarnd tot boter, het een veel meer uitgesproken smaak, een Amerikanen meestal identificeren als 'kaasachtige. " Gekweekte boter maakt een uitstekende folie voor de diepere smaken van ambachtelijk brood, en leent diepte en subtiliteit aan gebak en andere gebakken producten.
"Sweet" Butter

Sommige beginnende koks en bakkers zijn verder verward verwijzingen naar "sweet" boter in hun recepten te vinden. Dit is een wat verouderde term, gebruikt om onderscheid tussen gezouten en ongezouten boter. Sinds gezouten boter was door de natuur iets hartig, die ongezouten boter zoete in vergelijking gemaakt. De term heeft geen invloed op de vraag of de boter wordt gemaakt met gekweekte of zoete room, omdat zoete room is de norm in de VS